Iemand wordt gezocht. Op de plaats waar deze zich hoogstwaarschijnlijk ophoudt, arriveert een vreemde. Hij komt in contact met een kleine, gesloten gemeenschap.
Wangedachte ging vertaald in het engels, onder de titel ‘Delusion’, succesvol op tournee door Australië.
Najaar 1981 werd Wangedachte, in een televisiebewerking van regisseur Jop Pannekoek, door de VPRO uitgezonden.
Een weinig optimistische kijk op de mens heeft De Horde. Die visie werd reeds duidelijk in hun vorige productie ‘Wangedachte’ en wordt ook nu onderstreept. ‘De Horde’ komt voort uit Hauser Orkater en dat alléén al is een garantie voor een visueel aantrekkelijk kijkspel. De nieuwe productie wijst naar het naderend einde der wereld, waarin Ralph Wingens, in zijn rol als gestoord militair, zijn spel speelt met een kruisraket. Oorlog is voor hem immers de allesomvattende oplossing voor problemen. Loes Luca is de enige vrouw die meespeelt. Zij tracht de man met de kernkop te veroveren. Is het een wonder dat ‘De Horde’ in zo’n geval zingt: “Ik mag zo graag eenvoudig stil, want mijn hoofie is moe en zo verward”. Er wordt veel gepraat, maar weinig gesproken. Het taalgebruik werkt vervreemdend en dat leidt tot een optimale, vaak beklemmende sfeer, waarin Jim van der Woude ongelooflijke toeren uithaalt. Dick Hausers geweldige vetkuif en zijn zorg voor de pudding drijven evenwel intussen tot de lach. Zo wordt het serieuze startpunt gerelativeerd tot een voorstelling vol absurdisme en veel muzikaliteit.